دماوند

2006-12-09T14:58:00.000+03:30

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند ،
گرفته کوله بار زاد ره بر دوش ،
فشرده چوبدست خیزران در مشت ،
گهی پرگوی و گه خاموش ،
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند ،
[ ما هم راه خود را می کنیم آغاز .

سه ره پیداست .
نوشته بر سر هر یک به سنگ اندر ،
حدیثی که ش نمی خوانی بر آن دیگر .

نخستین : راه نوش و راحت و شادی .
به ننگ آغشته ، اما رو به شهر وباغ و آبادی .

دو دیگر : راه نیمش ننگ ، نیمش نام ،
اگر سر برکنی غوغا ، وگر دم در کشی آرام .

سه دیگر : راه بی برگشت ، بی فرجام .

من اینجا بس دلم تنگ ست .
و هر سازی که می بینم بد آهنگ ست.
بیا رهتوشه بر داریم ،
قدم در راه بی برگشت بگذاریم ؛
ببینیم آسمان (( هر کجا )) آیا همین رنگ ست ؟

تو دانی کین سفرهرگز به سوی آسمانها نیست .
سوی بهرام ، این جاوید خون آشام ؛
سوی ناهید ، این بد بیوه گرگ قهوهُ بی غم ،
که می زد جان شومش را به جان حافظ و خیام ،
و می رقصید دست افشان و پا کوبان بسان دختر کولی ،
و اکنون می زند با ساغر ((مک نیس )) یا (( نیما ))
و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما ؛
سوی اینها و آنها نیست .

بسوی پهندشت بی خداوندیست .

که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پرپر بخاک افتند .

بهل کين آسمان پاک ،
چراگاه کسانی چون مسیح و دیگران باشد ،
که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند ،
کان خوبان ، پدرشان کیست ؛ و یا سود و ثمرشان چیست ؟

بیا ره توشه بر داریم .
قدم در راه بگذاریم .

بسوی سرزمینهایی که دیدارش ،
بسان شعله آتش ،
دواند در رگم خون نشیط زنده بیدار .

نه این خونی که دارم؛ پیر و سرد و تیره و بیمار .

چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را ، همچو مستان دست بر دیوار ،
بسوی قلب من ، این غرفه با پرده های تار .
و می پرسد ، صدایش ناله ای بی نور :

-((کسی اینجاست ؟
هلا ! من با شمایم ، های ! ... میپرسم کسی اینجاست ؟
کسی اینجا پیام آورد ؟
نگاهی ، یا که لبخندی ؟
فشار گرم دست دوست مانندی ؟ ))

و می بیند صدایی نیست ، نور آشنایی نیست ، حتی از نگاه مرده ای
[هم رد پایی نیست .

صدایی نیست الا پت پت رنجور شمعی در جوار مرگ .
ملول و با سحر نزدیک و دستش گرم کار مرگ ،
وز آن سو می رود بیرون ، بسوی غرفه ای دیگر ،
بامیدی که نوشد از هوای تازه آزاد ،
ولی آنجا حدیث بنگ و افیون ست –از اعطای درویشی که
[می خواند :

(( جهان پیرست و بی بنیاد ، از این فرهاد کش فریاد...))

وز آنجا می رود بیرون ، به سوی جمله ساحلها .
پس از گشتی کسالت بار ،
بدانسان – باز می پرسد – سر اندر غرفه با پرده های تار :
-(( کسی اینجاست ؟ ))
و می بیند همان شمع و همان نجواست .

که می گوید بمان اینجا ؟
که پرسی همچو آن پیر بدرد آلوده مهجور :
خدایا (( به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را؟ ))

بیا ره توشه بر داریم .
قدم در راه بگذاریم .
کجا ؟ هر جا که پیش آید .
بدانجایی که می گویند خورشید غروب ما ،
زند بر پرده شبگیرشان تصویر .
بدان دستش گرفته رایتی زربفت و گوید : زود .
وزین دستش فتاده مشعلی خاموش و نالد . دیر .

کجا ؟ هر جا که پیش آید .
بآنجایی که می گویند
چو گل روییده شهری روشن از دریای تر دامان .

و در آن چشمه هایی هست ،
که دایم روید و روید گل و برگ بلورین بال شعر از آن .
و می نوشد از آن مردی که می گوید :
(( چرا بر خویشتن هموار باید کرد رنج آبیاری کردن باغی
کز آن گل کاغذین روید ؟ ))

بآنجایی که می گویند روزی دختری بودست
که مرگش نیز (چون مرگ تاراس بولبا
نه چون مرگ من و تو ) مرگ پاک دیگری بوده ست ،

کجا ؟ هر جا که اینجا نیست .
من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم .
ز سیلی زن ، ز سیلی خور ،
وزین تصویر بر دیوار ترسانم .
درین تصویر ،
عمر با تازیانه شوم و بی رحم خشایر شا ،
زند دیوانه وار ، اما نه بر دربا ؛
به گرده ی من ، به رگهای فسرده ی من ،
به زنده ی تو ،به مرده ی من .

بیا تا راه بسپاریم
به سوی سبزه زارانی که نه کس کشته ، ند روده
بسوی سرزمینهایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست
و نقش رنگ و رویش هم بدینسان از ازل بوده ،
که چونین پاک و پاکیزه ست .

بسوی آفتاب شاد صحرایی ،
که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی .

و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه دریا ،
می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام .
و مرغان سپید بادبانها را میآموزیم ،
که باد شرطه را آغوش بگشایند ،
و می رانیم گاهی تند ، گاه آرام .

بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین !
من اینجا بس دلم تنگ ست.
بیا رهتوشه بر داریم ،
قدم در راه بی فرجام بگذاریم

مهدی اخوان ثالث
تهران -- فروردين ماه ۱۳۳۵

2006-08-14T17:38:00.000+03:30

رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَكِيلًا

همان پروردگار شرق و غرب كه معبودى جز او نيست، او را نگاهبان و وكيل خود انتخاب كن

قبل از هر کاری باید از تمام وجود قبول کنیم تنها کسی که می تواند به ما کمک کند خداوند است و شرط اینکه وکیل ما در حل مشکلات باشد باید بپذیریم که ناظر به تمام اعمال ما است پس باید همیشه آگاه به کارهای خودمان باشیم

اگر این موضوع را قبول کنیم خداوند در نهان و آشکار با ما خواهد بود چون ما با او هستیم

2006-08-14T16:40:00.000+03:30

آموخته ام که : هميشه کسي هست که به ما احتياج دارد.
آموخته ام که : هيچ وقت هيچ وقت قضاوت نکنم.
آموخته ام که : انسان هاي بزرگ هم اشتباه مي کنند.
آموخته ام که : هميشه هميشه بخندم.
آموخته ام که : هرگز نگذارم کسي عصبانيتم را ببيند.
آموخته ام که : به انسان ها مانند سکوي پرتاب نگاه نکنم.
آموخته ام که : هرگاه که ترسيده ام ، شکست خورده ام.
آموخته ام که : غرور انسان ها را هرگز نشکنم.
آموخته ام که : هرگز وابسته کسي نباشم.
آموخته ام که : زمان زيادي نياز است تا من به آن شخصي تبديل شوم که آرزويش را دارم .
آموخته ام که : يا تو رفتارت را کنترل مي کني يا رفتار تو را کنترل مي کنند .
آموخته ام که : گاهي اوقات از کساني که انتظار دارم در هنگام شکست مرا ياري کنند ، سخت ترين ضربه را خواهم خورد.
آموخته ام که : گاهي اوقات حق دارم عصباني شوم اما اين حق را ندارم که ظالم و ستم کار باشم .
آموخته ام که : زندگي را از طبيعت بياموزم ،
چون بيد متواضع باشم ،
چون سرو ، راست قامت،
مثل صنوبر ، صبور ،
مثل بلوط مقاوم ،
مثل رود ، روان ،
مثل خورشيد با سخاوت و
مثل ابر با كرامت باشم .
آموخته ام كه : اگر مايلم پيام عشق را بشنوم ، خود نيز بايستي آن را ارسال كنم

2006-08-09T16:20:00.000+03:30

شناخت خویشتن خویش، گذر از جهل به سوی دانایی، همراه با رعایت نظم و انظباط در تفکر و رفتار انسانی، به نیروی خرد و خرد ورزی نقد ونقادی توام با آزادگی و عشق آفرینی سرانجام رهایی از هرگونه سلطه پذیری گفتار موسی تقی زاده 85/5/1

2006-03-28T19:33:00.000+03:30

زمانی که گلدان شکست............پدر گفت:حيف بودمادر گفت:عمرش کوتاه بود برادر گفت:زيبا بود خواهرم گفت:مال من بودولی زمانی که قلب من شکست هيچ کس حتی آخ هم نگفت

2006-03-28T14:28:00.000+03:30

مومن، انسانی زیرک و باهوش است.شادیهایش را در چهره ظاهر می کند.ناراحتی و غمهایش را در دل پنهان می کند.ظرفیت او، پهناورترین چیزهاست.نفس اماره اش، ذلیل ترین چیزهاست.از امور نابود شدنی بیزار است.به امور خیریه و نیک مشتاق است.از کسی کینه به دل ندارد.به کسی حسادت نمی ورزد.هرگز دشنام نمی دهد.با مردم در نمی آویزد.در جستجوی عیوب دیگران نیست.غیبت کسی را نمی کند.از گردن فرازی بیزار است.شهرت را ناپسند می داند.همیشه غم محرومان دارد.اراده قوی و همت بلند دارد.پر حرفی نمی کند.بسیار با وقار و آرام است.همیشه به یاد خداست.کوه صبر است.سپاسگذار و قدر شناس است.صورتش از فرط تفکر غمناک می نماید.از فقر و سبکبالی خود شادمان است.همیشه خوش اخلاق است.نرم خو و زود جوش است.همیشه با وفاست.بی آزار است.دروغگو و پرده در نیست.وقتی عصبانی است سبکسری نمی کند.خنده اش تبسم است.فقط برای یاد گرفتن سوال می کند.بردباریش بسیار است.خیلی مهربان است.بخیل و تنگ نطر نیست.هیچگاه احساس دلتنگی و بی تابی نمی کند.مستی و ناسپاسی نمی کند.در قضاوت کردن خلاف حقیقت نمی گوید.در کسب دانش بیراهه نمی رود.از سنگ محکمتر است.در کسب و کار از عسل شیرین تر است.حرص و طمع ندارد.پر مدعا نیست.بی تکلف و ساده است.در امور دنیوی کنجکاوی نمی کند.زیبا بحث و گفتگو می کند.بزرگوارانه عذر دیگران را می پذیرد.اگر عصبانی شود از اعتدال خارج نمی شود.خیلی زود ارفاق می کند.جسور و متهور نیست.دوستی اش خالص است.از خدا راضی است.با خواسته های دلش، مخالفت می کند.با زیر دستش تندی نمی کند.در آنچه برایش مفید نیست، وارد نمی شود.یار و یاور دین است.حامی مومنین است.با ستایش مردم خود را نمی فریبد.با بازی نمی توان تصمیمش را عوض کرد.معلوماتش را به رخ کسی نمی کشد.به آنچه می گوید عمل می کند.قبل از هر کاری به عاقبتش می اندیشد.خود را سبک نمی کند.در بخشش اصراف نمی کند.به کسی خیانت نمی کند.حیله گر نیست.اسرار کسی را فاش نمی سازد.پرکارتر و گرفتارتر از همه است.از زندگی اش شکایت نمی کند.اگر از کسی خوبی دید، آنرا فراموش نمی کند.اگر از کسی بدی ببیند، آنرا پنهان می کند.از خطای دیگران، می گذرد.برای همه دلسوزی می کند.از اصلاح هیچ خطائی نمی گذرد.امین و مورد اعتماد است.خویشتن دار است.پاکدامن است.بی عیب است.به مردم حسن ظن دارد.خودش را همیشه به عیب متهم می کند.کناره گیری اش همراه با دور اندیشی است.شادی تعادلش را بر هم نمی زند.هیجان زیاد عقلش را زایل نمی کند.برای عالمان همچون حافظه است.برای جاهلان همچون معلم است.کار دیگران را خالص تر از خود می داند.دیگران را صالحتر از خود می داند.به غیر خدا اعتماد نمی کند.به خاطر جلب رضای خدا جهاد می کند.به خاطر خودش انتقام نمی گیرد.با خشم خدا، دوست نمی گیرد.پدر یتیمان است.شوهر بیوگان است.با مستمندان مهربان است.امید و پناه گرفتاران است.همیشه با نشاط است.عبوس و ترشرو نیست.خشمش را کنترل می کند.همیشه خندان است.نظراتش دقیق است.بسیار محتاط است.نادانی نمی کند و در برابر نادانی دیگران بردبار است.در برابر بخل دیگران صبور است.قناعت می کند تا بی نیاز باشد.حیاء او بر شهوتش غلبه دارد.دوستی اش بر حسدش غلبه دارد.گذشتش بر کینه اش غلبه دارد.حرف بیخود و بی ربط نمی زند.پوشاک او معمولی و میانه است.با تواضع راه می رود.در اطاعت پروردگارش متواضع است.انگیزه اش خالص است.نگاه هایش برای عبرت گرفتن است.سکوتش همراه با تفکر است.سخنانش حکیمانه است.از برادرش کناره گیری نمی کند.بر آنچه از دستش رفته، افسوس نمی خورد.از آنچه ب او می رسد غمگین نمی شود.توقع بیجا و بی مورد ندارد.در سختی ها و مشکلات سست و افسرده نمی شود.حلمش عالمانه است.صبرش عاقلانه است.آرزوهایش کوتاه و لغزشهایش اندک است.همیشه آماده و منتطر مرگ است.از گناهانش غمگین است.همسایه اش از دست او راضی است.معاشرت می کند تا علمش بیشتر شود.رفاقتش برای فریب و نیرنگ نیست.چنین کسی، الگوی نسل نیکان پس از خودش است.

2006-03-28T13:44:00.000+03:30

اهل کاشانم
روزگارم بد نیست
تکه نانی دارم ، خرده هوشی ، سر سوزن ذوقی .
مادری دارم ، بهتر از برگ درخت .
دوستانی ، بهتر از آب روان .
*****
و خدایی که در این نزدیکی است :
لای این شب بوها ، پای آن کاج بلند.
روی آگاهی آب ، روی قانون گیاه .
*****
من مسلمانم .
قبله ام یک گل سرخ .
جانمازم چشمه ، مهرم نور .
دشت سجاده من .
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم
در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف .
سنگ از پشت نمازم پیداست :
همه ذرات نمازم متبلور شده است .
من نمازم را وقتی می خوانم
که اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته سرو
من نمازم را ، پی (( تکبیرة الاحرام )) علف می خوانم
پی (( قد قامت )) موج .
*****
کعبه ام بر لب آب
کعبه ام زیر اقاقی هاست .
کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهربه شهر
(( حجر الاسود )) من روشنی باغچه است .
*****
اهل کاشانم
پیشه ام نقاشی است
گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما
تا به آواز شقایق که در آن زندانی است
دل تنهایی تان تازه شود .
چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم
پرده ام بی جان است .
خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است .
*****
اهل کاشانم .
نسبم شاید برسد .
به گیاهی در هند ، به سفالینه ای از خاک (( سیلک )).
نسبم شاید ، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد .
*****
پدرم پشت دوبار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف ،
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ،
پدرم پشت زمان ها مرده است .
پدرم وقتی مرد ، آسمان آبی بود ،
مادرم بی خبر از خواب پرید ، خواهرم زیبا شد .
پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند .
مرد بقال ازمن پرسید: چند من خربزه می خواهی ؟
من ازاو پرسیدم : دل خوش سیری چند ؟
*****
پدرم نقاشی می کرد .
تار هم می ساخت ، تار هم می زد .
خط خوبی هم داشت .
*****
باغ ما در طرف سایه دانایی بود .
باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه ،
باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس آینه بود .
باغ ما شاید ، قوسی از دایره سبز سعادت بود .
میوه کال خدا را آن روز ، می جویم در خواب .
آب بی فلسفه می خوردم .
توت بی دانش می چیدم .
تا اناری ترکی بر می داشت . دست فواره خواهش می شد .
تا چلویی می خواند ، سینه از ذوق شنیدن می سوخت .
گاه تنهایی ، صورتش را به پس پنجره می چسبانید .
*****
شوق می آمد ، دست در گردن حس می انداخت .
فکر ، بازی می کرد
زندگی چیزی بود . مثل یک بارش عید ، یک چنار پر سار .
زندگی در آن وقت ، صفی از نور و عروسک بود .
یک بغل آزادی بود .
زندگی در آن وقت ، حوض موسیقی بود .
*****
طفل پاورچین پاورچین ، دور شد کم کم در کوچه سنجاقکها
بار خود را بستم ، رفتم از شهر خیالات سبک بیرون
دلم از غربت سنجاقک پر
*****
من به مهمانی دنیا رفتم
من به دشت اندوه
من به باغ عرفان
من به ایوان چراغانی دانش رفتم
رفتم از پله مذهب بالا .
تا ته کوچه شک ،
تا هوای خنک استغنا ،
تا شب خیس محبت رفتم .
من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق .
رفتم . رفتم تا زن ،
تا چراغ لذت ،
تا سکوت خواهش ،
تا صدای پر تنهایی .
*****
چیزها دیدم در روی زمین :
کودکی دیدم . ماه را بو می کرد .
قفسی بی در دیدم که در آن ، روشنی پرپر می زد .
نردبانی که از آن ، عشق می رفت به بام ملکوت .
من زنی را دیدم ، نور در هاون می کوبید .
ظهر در سفره آنان نان بود ، سبزی دور شبنم بود ،
کاسه داغ محبت بود .
من گدایی دیدم ، در به درمی رفت آواز چکاوک می خواست
و سپوری که به یک پوسته خربزه می برد نماز
*****
بره ای را دیدم ، بادبادک می خورد
من الاغی دیدم ، یونجه را می فهمید
در چرا گاه (( نصیحت )) گاوی دیدم سبز
شاعری دیدم هنگام خطاب ، به گل سوسن می گفت : (( شما ))
*****
من کتابی دیدم ، واژه هایش همه از جنس بلور
کاغذی دیدم ، از جنس بهار .
موزه ای دیدم ، دور از سبزه
مسجدی دور از آب
سر بالین فقیهی نومید ، کوزه ای دیدم لبریز سئوال
*****
قاطری دیدم بارش (( انشاء ))
اشتری دیدم بارش سبد خالی (( پند و امثال )) .
عارفی دیدم بارش (( تنناها یاهو ))
*****
من قطاری دیدم ، روشنایی می برد .
من قطاری دیدم ، فقه می برد و چه سنگین می رفت .
من قطاری دیدم .که سیاست می برد ( و چه خالی می رفت . )
من قطاری دیدم ، تخم نیلوفر و آواز قناری می برد .
و هواپیمایی ، که در آن اوج هزاران پایی
خاک از شیشه آن پیدا بود :
کاکل پوپک ،
خالهای پر پروانه ،
عکس غوکی در حوض
و عبور مگس از کوچه تنهایی .
خواهش روشن یک گنجشک ،وقتی از روی چناری به
زمین می آید .
و بلوغ خورشید .
و هم آغوشی زیبای عروسک با صبح .
*****
پله هایی که به گلخانه شهوت می رفت .
پله هایی که به سردابه الکل می رفت .
پله هایی که به بام اشراق
پله هایی به سکوی تجلی می رفت
*****
مادرم آن پائین
استکانها را در خاطره شط می شست
*****
شهر پیدا بود
رویش هندسی سیمان ، آهن ، سنگ
سقف بی کفتر صدها اتوبوس
گل فروشی گلهایش را می کرد حراج
در میان دو درخت گل یاس ، شاعری تابی بست
کودکی هسته زرد الویی روی سجاده بیرنگ پدر تف می کرد
و بزی از (( خزر )) نقشه جغرافی آب می خورد
*****
بند رختی پیدا بود : سینه بندی بی تاب
چرخ یک گاریچی در حسرت واماندن اسب
اسب در حسرت خوابیدن گاریچی
مرد گاریچی در حسرت مرگ
*****
جشن پیدا بود ، موج پیدا بود
برف پیدا بود دوستی پیدابود
کلمه پیدا بود
آب پیدا بود ، عکس اشیا در آب
سایه گاه خنک یاخته ها در تف خون
سمت مرطوب حیاط
شرق اندوه نهاد بشری
فصل ول گردی در کوچه زن
بوی تنهایی در کوچه فصل .
دست تابستان یک بادبزن پیدا بود .
*****
سفر دانه به گل .
سفر پیچک این خانه به آن خانه .
سفر ماه به حوض .
فوران گل حسرت از خاک .
ریزش تاک جوان از دیوار .
بارش شبنم روی پل خواب .
پرش شادی از خندق مرگ .
گذر حادثــه از پشت کلام .
*****
جنگ یک روزنه با خواهش نور .
جنگ یک پله با پای بلند خورشید .
جنگ تنهایی با یک آواز .
جنگ زیبای گلابی ها با خالی یک زنبیل .
جنگ خونین انار و دندان .
جنگ (( نازی )) ها با ساقه ناز .
جنگ طوطی و فصاحت با هم .
جنگ پیشانی با سردی مهر .
*****
حمله کاشی مسجد به سجود .
حمله باد به معراج حباب صابون .
حمله لشگر پروانه به بنامه (( دفع آفات )) .
حمله دسته سنجاقک ، به صف کارگر (( لوله کشی )) .
حمله هنگ سیاه قلم نی به حروف سربی .
حمله واژه به فک شاعر .
*****
فتح یک قرن به دست یک شعر .
فتح یک باغ به دست یک سار .
فتح یک کوچه به دست دو سلام .
فتح یک شهر به دست سه چهار اسب سوار چوبی .
فتح یک عید به دست دو عروسگ ، یک توپ
*****
قتل یک جغجغه روی تشک بعد از ظهر
قتل یک قصه سر کوچه خواب
قتل یک غصه به دستور سرود
قتل مهتاب به فرمان نئون
قتل یک بید به دست (( دولت ))
قتل یک شاعر افسرده به دست گل سرخ
همه روی زمین پیدا بود
نظم در کوچه یونان می رفت
جغد در (( باغ معلق )) می خواند
باد در گردنه خیبر ، بافه ای از خس تاریخ به
خاور می راند
روی دریاچه آرام (( نگین )) قایقی گل می برد
در بنارس سر هر کوچه چراغی ابدی روشن بود
*****
مردمان را دیدم
شهرها را دیدم
دشت ها را ، کوهها را دیدم
آب را دیدم ، خاک را دیدم
نورو ظلمت را دیدم
و گیاهان را در نور ، و گیاهان را د رظلمت دیدم
جانورها را در نور ، جانور ها را در ظلمت دیدم
و بشر را در نور ، و بشر را در ظلمت دیدم
*****
اهل کاشانم اما
شهر من کاشان نیست .
شهر من گم شده است .
من با تاب ، من با تب
خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام .
*****
من در این خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم .
من صدای نفس باغچه را می شنوم
و صدای ظلمت را ، وقتی از برگی می ریزد .
و صدای ، سرفه روشنی از پشت درخت ،
عطسه آب از هر رخنه سنگ ،
چکچک چلچله از سقف بهار.
و صدای صاف ، باز و بسته شدن پنجره تنهایی .
و صدای پاک ، پوست انداختن مبهم عشق،
متراکم شدن ذوق پریدن در بال
و ترک خوردن خودداری روح .
من صدای قدم خواهش را می شنوم
و صدای ، پای قانونی خون را در رگ .
ضربان سحر چاه کبوترها ،
تپش قلب شب آدینه ،
جریان گل میخک در فکر
شیهه پاک حقیقت از دور .
من صدای کفش ایمان را در کوچه شوق
و صدای باران را ، روی پلک تر عشق
روی موسیقی غمناک بلوغ
روی آواز انار ستان ها
و صدای متلاشی شدن شیشه شادی در شب
پاره پاره شدن کاغذ زیبایی
پرو خالی شدن کاسه غربت از باد
*****
من به آغاز زمین نزدیکم
نبض گل ها را می گیرم
آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب ، عادت سبز درخت
*****
روح من در جهت تازه اشیاء جاری است .
روح من کم سال است .
روح من گاهی از شوق ، سرفه اش میگیرد .
روح من بیکار است :
قطره های باران را ، درز آجرها را ، می شمارد .
روح من گاهی ، مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد
*****
من ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن .
من ندیدم بیدی ، سایه اش را بفروشد به زمین .
رایگان می بخشد ، نارون شاخه خود را به کلاغ .
هر کجا برگی هست ، شوق من می شکفد .
بوته خشخاشی ، شست و شو داده مرا در سیلان بودن .
*****
مثل بال حشره وزن سحر را می دانم .
مثل یک گلدان ، می دهم گوش به موسیقی روییدن .
مثل زنبیل پر از میوه تب تند رسیدن دارم .
مثل یک میکده در مرز کسالت هستم .
مثل یک ساختمان لب دریا نگرانم به کشش های بلند ابری
تابخواهی خورشید ، تا بخواهی پیوند ، تا بخواهی تکثیر
*****
من به سیبی خشنودم
و به بوئیدن یک بوته بابونه .
من به یک آینه ، یک بستگی پاک قناعت دارم .
من نمی خندم اگر بادکنک می ترکد .
و نمی خندم اگر فلسفه ای ، ماه را نصف کند .
من صدای پر بلدرچین را ، می شناسم ،
رنگ های شکم هوبره را ، اثر پای بز کوهی را .
خوب می دانم ریواس کجا می روید .
سار کی می آید ، کبک کی می خواند ، باز کی می میرد .
ماه در خواب بیابان چیست ،
مرگ در ساقه خواهش
و تمشک لذت ، زیر دندان هم آغوشی.
*****
زندگی رسم خوشایندی است .
زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ ،
پرشی دارد اندازه عشق .
زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.
زندگی جذبه دستی است که می چیند .
زندگی نوبر انجیر سیاه ، در دهان گس تابستان است .
زندگی ، بعد درخت است به چشم حشره .
زندگی تجربه شب پره در تاریکی است .
زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.
زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.
زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست .
خبر رفتن موشک به فضا ،
لمس تنهایی (( ماه )) ،
فکر بوییدن گل در کره ای دیگر .
*****
زندگی شستن یک بشقاب است .
زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است .
زندگی (( مجذور )) آینه است .
زندگی گل به (( توان )) ابدیت ،
زندگی (( ضرب )) زمین د رضربان دل ها،
زندگی (( هندسه )) ساده و یکسان نفس هاست .
*****
هر کجا هستم ، باشم ،
آسمان مال من است .
پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است .
چه اهمیت دارد
گاه اگر می رویند
قارچ های غربت ؟
*****
من نمی دانم
که چرا می گویند : اسب حیوان نجیبی است ،
کبوتر زیباست .
و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد.
چشم ها را باید شست ، جور دیگر باید دید
واژه را باید شست .
واژه باید خود باد ، واژه باید خود باران باشد
چتر را باید بست ،
زیر باران باید رفت .
فکر را ، خاطره را ، زیر باران باید برد .
با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت .
دوست را ، زیر باران باید جست .
زیر باران باید با زن خوابید .
زیر باران باید بازی کرد .
زیر باران باید چیز نوشت ، حرف زد . نیلوفر کاشت ، زندگی تر شدن پی درپی،
زندگی آب تنی کردن در حوضچه (( اکنون )) است .
*****
رخت ها را بکنیم :
آب در یک قدمی است
روشنی را بچشیم .
شب یک دهکده را وزن کنیم . خواب یک آهو را .
گرمی لانه لک لک را ادراک کنیم .
روی قانون چمن پا نگذاریم
در موستان گره ذایقه را باز کنیم .
و دهان را بگشائیم اگر ماه در آمد .
و نگوئیم که شب چیز بدی است .
و نگوئیم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ .
و بیارایم سبد
ببریم اینهمه سرخ ، این همه سبز .
*****
صبح ها نان و پنیرک بخوریم
و بکاریم نهالی سر هرپیچ کلام .
و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت .
و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی آید
و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست
و کتابی که در آن یاخته ها بی بعدند .
و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد .
و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون .
و بدانیم اگر کرم نبود ، زندگی چیزی کم داشت .
و اگر خنج نبود، لطمه می خورد به قانون درخت .
و اگر مرک نبود ، دست ما در پی چیزی می گشت .
و بدانیم اگر نور نبود ، منطق زنده پرواز دگرگون می شد .
و بدانیم که پیش از مرجان ، خلائی بود در اندیشه دریاها
و نپرسیم کجاییم ،
بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را .
و نپرسیم که فواره اقبال کجاست .
و نپرسیم که پدرها ی پدرها چه نسیمی . چه شبی داشته اند .
پشت سرنیست فضایی زنده .
پشت سر مرغ نمی خواند .
پشت سر باد نمی آید .
پشت سرپنجره سبز صنوبر بسته است .
پشت سرروی همه فرفره ها خاک نشسته است .
پشت سرخستگی تاریخ است .
پشت سرخاطره موج به ساحل صدف سرد سکون می ریزد .
*****
لب دریا برویم ،
تور در آب بیندازیم
و بگیریم طراوت از آب .
ریگی از روی زمین برداریم
وزن بودن را احساس کنیم
*****
بد نگوئیم به مهتاب اگر تب داریم
( دیده ام گاهی در تب ، ماه می آید پایین ،
می رسد دست به سقف ملکوت .
دیده ام ، سهره بهتر می خواند .
گاه زخمی که به پا داشته ام
زیر و بم های زمین را به من آموخته است .
گاه در بستر بیماری من ، حجم گل چند برابرشده است .
و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس . )
و نترسیم از مرگ
مرگ پایان کبوتر نیست .
مرگ وارونه یک زنجره نیست .
مرگ در ذهن اقاقی جاری است .
مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد .
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید .
مرگ با خوشه انگور می آید به دهان .
مرگ در حنجره سرخ ـ گلو می خواند .
مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است .
مرگ گاهی ریحان می چیند .
مرگ گاهی ودکا می نوشد .
گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد .
و همه می دانیم
ریه های لذت ، پر از اکسیژن مرگ است . )
در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپرهای صدا می شنویم .
*****
پرده را برداریم :
بگذاریم که احساس هوایی بخورد .
بگذاریم بلوغ ، زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند .
بگذاریم غریزه پی بازی برود .
کفش ها را بکند . و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد .
بگذاریم که تنهایی آواز بخواند .
چیز بنویسد و
به خیابان برود .
ساده باشیم .
ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت .
*****
کار ما نیست شناسایی (( راز )) گل سرخ .
کار ما شاید این است
که در (( افسون )) گل سرخ شناور باشیم .
پشت دانایی اردو بزنیم .
دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم .
صبح ها وقتی خورشید ، در می آید متولد بشویم .
هیجان را پرواز دهیم .
روی ادراک فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنیم .
آسمان را بنشانیم میان دو هجای (( هستی )) .
ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم .
بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم .
نام را باز ستانیم از ابر ،
ازچنار ، از پشه ، از تابستان .
روی پای تر باران به بلندی محبت برویم .
در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم .
*****
کار ما شاید این است
که میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت بدویم

2006-03-28T01:53:00.001+03:30

اگه تو رو دوست دارم خیلی زیاد منو ببخش

اگه تویی اون که فقط دلم میخواد منو ببخش

اگه شبا ستاره ها رو می شمارم منو ببخش

اگه بهت خیلی میگم دوست دارم منو ببخش

اگه برات سبد سبد گل می چینم

منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بینم

اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

تو یک فرشته ای و من اگه فقط یه آدمم

منو ببخش اگه برات میمیرم و زنده میشم

اگه با دیوونگیام پیش تو شرمنده میشم

منو ببخش اگه همش میسپارمت دست خدا

اگه پیش غریبه ها به جای تو میگم شما

منو ببخش من نمیخوام تو رو به ما نشون بدمنشون

یتو نه به شب و نه دست آسمون بدم

منو ببخش اگه میخوام تو رو فقط واسه خودم

ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم

اگه تو رو دوست دارم خیلی زیاد منو ببخش

اگه تویی اون که فقط دلم میخواد منو ببخش

2006-03-25T14:31:00.000+03:30

سفر
كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد؛ و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشودبرنخواهم‌ گشت.نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ ايستاده‌ بود.مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌ بودن‌ و نرفتن؛ و درخت‌ زير لب‌ گفت: ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ و بي‌ رها برگردي كاش‌ مي‌دانستي‌ آن‌چه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همين‌جاست مسافر رفت‌ و گفت: يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است، او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد يافت و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي‌ نخواهد ديد؛ جز آن‌ كه‌ بايد مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود. به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد. جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود درختي‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود. زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد. مسافر درخت‌ را به‌ ياد نياورد. اما درخت‌ او را مي‌شناخت درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داري، مرا هم‌ ميهمان‌ كن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري، همه‌ چيز داري. اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي، در كوله‌ات‌ همه‌ چيز داشتي، غرور كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت. حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست. و قدري‌ از حقيقت‌ را در كوله‌ مسافر ريخت. دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ و پيدا نكردم‌ و تو نرفته‌اي، اين‌ همه‌ يافتي درخت‌ گفت: زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ در خودم. و پيمودن‌ خود، دشوارتر از پيمودن‌ جاده‌هاست

2006-03-21T11:37:00.000+03:30

ما پاک دلانیم و به دل کینه نداریم

یک شهر پر از دشمنان یک یار نداریم

ما نساخ درختیم و میوه ی توحید

گر رهگذری سنگ زند باک نداریم

2006-03-19T10:37:00.000+03:30

روزی سوراخ کوچکی در یک پیله ظاهر شد

مردی نشست و ساعتها تلاش پروانه را برای بیرون آمدن از سوراخ کوچک پیله تماشا کرد. آنگاه تلاش پروانه متوقف شد و به نظر رسید که خسته شده و دیگر نمیتواند به تلاشش ادامه دهد. آن مرد تصمیم گرفت به پروانه کمک کند و با برش قیچی سوراخ پیله را گشاد کرد

پروانه به راحتی از پیله خارج شد, اما جثهاش ظریف و بالهایش چروکیده بودند. مرد به تماشای پروانه ادامه داد. او انتظار داشت بالهای پروانه گسترده و مستحکم شود و از جثه او محافظت نماید

اما چنین نشد

در واقع ناچار شد همه عمر را روی زمین بخزد و هرگز نتوانست پرواز کند. آن مرد مهربان نفهمید که محدودیت پیله و تقلا برای خارج شدن از سوراخ ریز آن را خدا برای پروانه قرار داده بود تا به آن وسیله مایعی از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پیله به او امکان پرواز دهد

گاهی اوقات در زندگی فقط به تلاش و تقلا نیاز داریم
اگر خداوند مقرر میکرد بدون هیچ مشکلی زندگی کنیم, فلج میشدیم, به اندازه کافی قوی نمیشدیم و هرگز نمیتوانستیم پرواز کنیم

من نیرو خواستم و خداوند مشکلاتی سر راهم قرار داد تا قوی شوم

من دانش خواستم و خداوند مسایلی برای حل کردن به من داد

من سعادت و ترقی خواستم و خداوند موانعی سر راهم قرار داد تا آنها را از میان بردارم

پس نترس, با مشکلات مبارزه کن و بدان که تو می توانی بر آنها غلبه کنی زیرا هر آن چه بخواهی خداوند به تو خواهد داد
ماهنامه نسل برتر- مهر 83

2006-03-17T22:48:00.000+03:30

نان پاره ز من بستان

جان پاره نخواهد شد

وان را که منم مأوا

آواره نخواهد شد

وان را که منم خرقه

عریان نشود هرگز

وان را که منم چاره

بیچاره نخواهد شد

میچرخم و میرقصم و مینوشم

از این جام

بیخود شده از خویشم

واز گردش ایام

آنکس که رخش بیند

پاداش نخواهد هیچ

بی او به بهشت اندر

یک لحظه بپاید بیش

از خویش برستم من

بر سجده نشستم من

خویشم همه غیر آمد

از غیر گسستم من

بتخانه زدم آتش

آتشکده را خاموش

لات و هول و عظا

از پایه شکستم من

لات و هول و عظا

از پایه شکستم من

میچرخم و میرقصم و مینوشم

از این جام

بیخود شده از خویش

واز گردش ایام

این عشق الهی است

حق لایتناهیست

این عشق الهی است

این شور خداییست

2006-03-12T16:03:00.000+03:30

دیگه از خستگیام خسته شدم

دیگه از بستگیام بسته شدم

میزنم تیغ بند بستگی

مگه آزاد بشم ز خستگی

بسته تنهایی دیگه توی قفس

بسه این قفس بدون همنفس

دیگه بسه تشنگی بدون آب

خوردن فریب و نیرنگ سراب

واسه هر کی دل من تنگ می شه

تا میفهمه دلش از سنگ میشه

واسه هر کی دل من تنگ می شه

تا میفهمه دلش از سنگ میشه

دوستی از رو زمین پاک شده

مردی و مردونگی خاک شده

هر کی فکر خودشه تو این زمون

تو نخ آب یخ و گرمی نون

هر کی فکر خودشه تو این زمون

تو نخ آب یخ و گرمی نون

باید حرف دلمو گوش کنم

غمه دنیارو فرا موش کنم

دستمو بلند کنم به آسمون

خودمو رها کنم از این و اون

دلمو جدا کنم از آدما

سینمو پر کنم از یاد خدا

دیگه بسه دیگه بسه انتظار

ابر رحمت به سر دنیا ببار

شب تار شب تار شب تار

آسمون! خورشیدو بردار و بیار

2006-03-07T16:37:00.001+03:30

ساده نباش ساده نباش

وقتی همه رنگ میبازن

یاد بگیر از اون ادما که مارش جنگو میسازن

باید که تو یاد بگیری مثل همه ادما شی

خوب بتونی دروغ بگی عشق و تو نطفه بکشی

اون ادما که میبینی ترانه زخمی میکنن

بی قانونی قانونشون

......دروغ میگن به من و تو

2006-02-28T00:22:00.000+03:30

بابک جان هرگز پلنگ چال رو یادم نمی رود

مخور غم گذشته
گذشته ها گذشته
هرگز به غصه خوردن گذشته بر نگشته
به فکر آینده باش چل شاد و سر زنده باش
به انتظار طلعت خورشید تابنده باش
عمر کم صفا کن
رنج و غم رها کن
اگر نباشه دریا به قطره اکتفا کن
قسمی تو همین بوچه که بر سرت گذشته
نکن گلایه از فلک این کار سرنوشته
عمر کم صفا کن گذشته را رها کن
اگر نباشه دریا به قطره اکتفا کن
زندگی شاد است غمگینش نکن
عمر گران می گذرد خواهی نخواهی
سعی بر آن کن نرود رو به تباهی
مطلب دل را طلب است سوی خدا کن
زان که بود رحمت او لا یتناهی
عمر کم صفا کن گذشته رها کن
اگر نباشه دریا به قطره اکتفا کن

2006-02-18T16:43:00.000+03:30

اينم بخونيد بد نيست
شعر از بابک رادمنش
مهتاب عشق بتاب باران عشق ببار

ای خورشيد محبت ،بسوزان فرياد جنگ و کينه ها را
آی آدما بياييد بشوييد گرد و غبار سينه ها را
اين همه حرص و طمع برای چيست ؟
آخه اين دنيا مگه برای کيست ؟
شاهان همه رفتند کاخها به جا مانده شاه و گدا مردند دنيا به جا مانده
مهتاب عشق بتاب باران عشق ببار
چه کسی با خود برده ذره ای از مال دنيا را
چه کسی پيمان بسته که ببينه صبح فردا را
وقتی آدم يه روزی فنا می شه
می ميره روح از بدن جدا می شه
پس ديگه اين همه جنگ و جدال واسه چيه
اونی که مونده تو اين دنيا کيه
اونی که مونده تو اين دنيا کيه
شاهان همه رفتند کاخها به جا مانده شاه و گدا مردند دنيا به جا مانده
مهتاب عشق بتاب باران عشق ببار
انسان چرا وقتی که به قدرتی می رسه
خودشو گم می کنه اين همه ظلم می کنه
اين عمر کوتاه ما تموم می شه روزی
طعمه خاک می شويم نيست و هلاک می شويم
شاهان همه رفتند کاخها به جا مانده شاه و گدا مردند دنيا به جا مانده
مهتاب عشق بتاب باران عشق ببار
خدای توانا فرا خوانده ما را سوی آدميت به نور حقيقت
خداوند عاشق فرا خوانده ما را به عشق و محبت نه بر خشم و نفرت
ما همه از خاکيم دوباره بر خاکيم
نه باقی مطلق نه بام افلاکيم
شاهان همه رفتند کاخها به جا مانده شاه و گدا مردند دنيا به جا مانده
مهتاب عشق بتاب باران عشق ببار

2006-02-18T13:41:00.000+03:30

سر گرمی تو شده بازی با این دل غمگین و خستم
یادت نمیاد اون همه قول وقرارایی که با تو بستم
با این همه ظلم تو ببین باز چه جوری پای این همه قول و قرار باز نشستم
نشکن دلمو به خدا آهم میگیره دامن تو عاقبت یه روز
نگو بی خبری نگو نمیدونی دلم پر یه نفرین سینه سوز

نگو بی خبری نگو تمیدونی وقتی که نیستی گریه شده کاره این دل عاشق شب و روز
دیوونه نکن
دلمو آهم میگیره دامن تو عاقبت یه روز

2006-01-19T18:24:00.000+03:30

این مکتب من است درست یا غلط عزیزم درست است که من پول زیادی ندارم خانه مجلل ندارم زیاد کار می کنم ولی در عوض هرچه دارم را در اختیار دیگران می گذارم و سعی و تلاش خود را در این می گذارم که به دیگران کمک کنم تا خود را بیابند و یا به آرزوهایشان برسند هر چند کمک من مادی نیست

این از اعتقادات من است من خوبی می کنم چون بازتاب آن آنقدر زیاد است که آدم باور نمی کند یک دانه گندم 70 گندم می دهد

لازم نیست آدم چیزهای زیادی داشته باشد تا کار خوبی انجام دهد با کارهای خیلی به ظاهر خرد و کوچک می توان در نهایت کار بزرگی کرد جمع سنگهای 1 گرمی قله بلند دماوند را ساخته اند

2006-01-19T18:19:00.000+03:30

عزیزم گاهی اوقات بعضی آدم ها فقط یک سلام می خواهند همین و نه بیشتر

!! یک تماس تلفنی را چرا باید دریغ کرد

2006-01-19T00:51:00.000+03:30

انسان باش

،پاکدل و یکدل، زیرا که گرسنه بودن، صدقه گرفتن و در فقر مردن هزار بار قابل تحمل تر از پست و بی عاطفه بودن است

چارلی چاپلین

2006-01-19T00:42:00.000+03:30

میــــمیـــــرم بــــــــــرات

میمیرم برات نمی دونستی میمیرم بی تو

بدون چشات

رفتی از برم

نمی دونستی که دلم بسته به ساز صدات

آرزومه که نمی دونستی که من میمیرم برات

نمی خوام بیای نمی خوام میون تاریک

یه من تو حروم بشین

می خوام ازت نمی خوام مثل یه شمع بسوزی برام تا تموم بشی

برو تا بزرگی می خوام که فقط آرزوم بشی

عاشقم هنوز نمی خواستی که بمونی و بسوزی

به ساز دلم گفتی من میرم تو می خواستی بری

تا فرداها گل خوشگلم برو راهی نیست تا فردا ها گل خوشگلم

سفرت بخیر اگه میری از اینجا تک و تنها

تو یه شهر دوربرو که رفتن بدون ما میرسه به

یه دنیا نورسفرت بخیر برو گر شکستی زه من می تونی

دوباره بسازغزلی شکسته نا امید وخسته

تو باز غروب... تو بازم غروب

نمی خوام بیای میون تاریکی یه من تو حروم بشی
برو تا بزرگی می خوام که فقط آرزوم بشی

2006-01-17T22:19:00.001+03:30

روزي پير معرفتي ، يکي از شاگردانش را ديد که زانوي غم بغل گرفته و گوشه اي غمگين نشسته است . نزد او رفت و جوياي حالش شد. شاگرد لب به سخن گشود و از بي وفايي يار صحبت کرد و اين که دختر مورد علاقه اش به او جواب منفي داده و پيشنهاد ازدواج ديگري را پذيرفته است . شاگرد گفت که سالهاي متمادي عشق دختر را در قلب خود حفظ کرده بود و با رفتن دختر به خانه مرد ديگر او احساس مي کند بايد براي هميشه با عشقش خداحافظي کند . استاد پير با تبسم گفت : اما عشق تو به دخترک چه ربطي به او دارد ؟"شاگرد با حيرت گفت : ولي اگر او نبود اين عشق و شور و هيجان هم در وجود من نبود ؟!استاد پير با لبخند گفت : چه کسي چنين گفته است . تو اهل دل و عشق ورزيدن هستي و به همين دليل آتش عشق و شوريدگي دل تو را هدف قرار داده است . اين ربطي به دخترک ندارد . هرکس ديگر هم جاي دختر بود تو اين آتش عشق را به سمت او مي فرستادي . بگذار دخترک برود! اين عشق را به سوي دختر ديگري بفرست . مهم اين است که شعله اين عشق را در دلت خاموش نکني. معشوق فرقي نمي کند چه کسي باشد! دخترک اگر رفت ، با رفتنش پيغام داد که لياقت اين آتش ارزشمند را ندارد چه بهتر ! بگذار او برود تا صاحب واقعي اين شور و هيجان فرصت جلوه گري و ظهور پيدا کند ! به همين سادگي

2006-01-05T19:17:00.000+03:30

...یادم باشد

یادم باشد حرفی نزنم که به کسی بر بخورد
نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد
خطی ننویسم که آزار دهد کسی را
یادم باشد که روزو روزگار خوش است
یادم باشد جواب کین را با کمتر از مهر
وجواب دو رنگی را باکمتر از صداقت ندهم
یادم باشد باید در برابر فریادها سکوت کنم
وبرای سیاهی ها نور بپاشم
یادم باشد از چشمه درس خروش بگیرم
وازآسمان درس پاک زیستن
یادم باشد سنگ خیلی تنهاست
...یادم باشد باید با سنگ هم لطیف رفتار کنم مبادا دل تنگش بشکند

2005-10-17T21:39:00.000+03:30

هرکه بد کرد با تو با خود کرد

تو نکویی کن و از او بگذر

نکویی کن به بد کننده خویش

کز نکویی شوی از او بهتر

2005-10-09T06:58:00.000+03:30

بند بگسـل، باش آزاد اى پسـر

بشـو از نی چـون حــکایت می کــنـد

از جـــدایـی ها شـکایت میکــنــد

کــز نیـستــان تـا مــرا بـبـریده انـد

در نـفـیــرم مـرد و زن نـالـیـده اند

سیـنه خواهــد شرحـه شرحـه از فـراق

تـا بـگـویـم شـرح دردِ اشــتـیاق
هـر کـسی کـو دور مانـد از اصل خویـش

باز جـویـد روزگار وصـل خـویـش
مــن به هــر جـمعـیتی نالان شـدم
جـفـت بـد حـالان و خـوش حـالان شـدم
هـر کـسی ا ز ظـن خـود شـد یار من
از درون مـن نـجـسـت اسـرار مــن
سر مـن از نالهء مـن دور نیـست
لـیـک چـشم و گــوش را آن نـور نیـسـت
تـن زجـان و جـان زتـن مسـتـور نیـسـت
لـیـک کـس را دیـد جـان دســتـور نیـسـت
آتـش اسـت این بانگ نای و نیسـت باد
هـرکـه ایـن آتـش نـدارد نیـست بـاد
آتش عـشـقـسـت کانــدر نی فــتـاد
جـوشـش عـشـق اسـت کانـدر می فـتــاد
نی حـریـف هـــرکــه از یـاری بـریـد
پـرده هـایـش پـرده هـای مـا دریــــد
هـمچـو نی زهـری و تریـاقـی کـه دیـد ؟
هـمـچـو نی دمـســازو مشــتـاقـی کـه دیـد
نی حـدیـث راه پـر خـون مـیـکــند
قــصه هـای عـشق مـجـنون میـکــند
دو دهان داریم گویا هـمچو نی
یک دهان پنهانسـت در لبهای وی
یکـدهان نالان شـده سـوی شـما
های و هـوئی در فکـنـده در سـما

لیک داند هـر که او را منظر اسـت
کاین دهان این سـری هم زآن سـر اسـت
دمدمه ایـن نای از دمهای اوسـت
های و هـوی روح از هـیهای اوسـت

محـرم این هـوش جـز بی هـو ش نیسـت
مـر زبان را مشــتـری جـز گـوش نیـسـت
گـر نبـودی ناله نی را ثـمـر
نی جهانرا پـر نکردی از شـکـر
درغـــم مـا روز هـا بیــگاه شـــد
روز هـا بـا ســوز هـا هــمـراه شـــد
روز هـا گـر رفـت گـو رو باک نیست
تـو بـمــان ای آنکه چـو ن تـو پـاک نیـسـت
هـر که جـز ماهی ز آبش سـیر شـد
هــرکـه بی روزی اسـت روزش دیـر شـد
در نیــابــد حـال پـخـــتـه هــیـچ خــام
پــس ســـخــن کــوتـا بـایــــد وا لـســــلام
باده در جوشـش گـدای جوش ماسـت
چرخ در گردش اسـیر هـوش ماسـت
باده از ما مسـت شـد نی ما از او
قالب از ما هـسـت شـد نی ما از او
بر سـماع راسـت هـر تن چیر نیسـت
طعمه هـر مرغکی انجیر نیسـت
بند بگسـل، باش آزاد اى پسـر
چند باشى بند سـيم و بند زر
گر بريزى بحر را در كوزه‏اى
چند گنجد قـسـمت يك روزه‏اى
كوزه‏ى چشـم حريصان پـر نشـد
تا صدف قانع نشـد پـر در نشـد
هـر كه را جامه ز عـشـقى چاك شـد
او ز حرص و عـيب، كلى پاك شـد
شـاد باش اى عـشـق خوش سـوداى ما
اى طبيب جمله عـلتهـاى ما
اى دواى نخوت و ناموس ما
اى تو افلاطون و جالينـوس ما
جسـم خاك از عـشـق بر افلاك شـد
كوه در رقـص آمد و چالاك شـد
عـشـق، جان طور آمد عاشـقا
طور مسـت و خرّ موسى صاعـقا
سّـر پنهان اسـت اندر زیر و بم
فاش اگر گویم جهان بر هـم زنم
آنچه نی میگوید اندر این دو باب
گر بگویم من جهان گردد خراب
با لب دمسـاز خود گر جفـتمى
هـمچو نى من گفـتنيها گفـتمى
هـر كه او از هم زبانى شـد جدا
بینوا شـد گر چه دارد صد نوا
چون كه گل رفـت و گلسـتان در گذشـت
نشـنوى زآن پس ز بلبل سـر گذشـت‏
چونکه گل رفـت و گلسـتان شـد خراب
بوی گل را از که جوئیم از گلاب
جمله معـشـوق اسـت و عاشـق پـرده‏اى
زنده معـشـوق اسـت و عاشـق مرده‏اى
چون نباشـد عـشـق را پـرواى او
او چو مرغى ماند بى ‏پـر، واى او
پـر و بال ما کمند عـشـق اوسـت
مو کشـانـش میکشـد تا کوی دوسـت
من چگونه هـوش دارم پيـش و پـس
چون نباشـد نور يارم پيـش و پـس
نور او در یَـمن و یَـسـر و تحت و فوق
بر سـر و بر گردنم چون تاج و طوق

عـشـق خواهـد كاين سـخن بيـرون بود
آينه غـماز نبود چون بود
آينه‏ ات دانى چرا غـماز نيسـت
زآنکه زنگار از رخش ممتـاز نيسـت
آینه کـز زنگ آلایـش جداسـت
پـر شـعاع نور خورشـید خداسـت

رو تو زنگار از رخ او پاک کن
بعـد از آن آن نور را ادراک کن
این حقـیقـت را شـنو از گوش دل
تا برون آئی بکلی زآب و گل
فهم اگر دارید جانرا ره دهـیـد
بعـد از آن از شـوق پا در ره نهـیـد

2005-10-09T06:41:00.000+03:30

شناخت خود

در هستی هر اتفاقی که برای ما می افتد شرط اول خواست ما در آن بوده چه موفقیت و چه شکست. اگر هر کدام از ما به گذشته نگاه کنیم می بینیم همیشه در انتتخاب بودیم و این انتخاب ها الان ما را ساخته اند بنابراین آینده ما در گرو انتخاب ها است اگر درست در انتخاب ها عمل کنیم موفق خواهیم بود برای اینکه بتوانیم درست انتخاب کنیم شرط اول خود شناسی است ما ابتدا باید بدانیم کی هستیم و چه می خواهیم سپس در انتخاب ها درست عمل خواهیم کرد. و شناخت خود عجب کار مشکلی است! ولی اگر این کار را نکنیم در انتخاب ها شکست خواهیم خورد و هیچ کس به جز خودمان مقصر نیست چو خودمان نخواستیم خود را بشناسیم.

2005-10-04T04:58:00.000+03:30

كوچه

بي تومهتاب شبي باز ازآن كوجه گذشتم

شوق ديدارتو لبريز شد ازجام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صدخاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي باهم ازآن كوچه گذشتيم

پرگوشوديم ودرآن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان وزمان آرام

خوشه ماه فروريخته درآب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب وصحرا وگل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

لحظه اي چند براين آب نظر كن

آب آيينه عشق گذران است

توكه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت بادگران است

تا فراموش كني چند از اين شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم

!نتوانم

روز اول كه دل من به تمنا تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

باز گفتم كه توصيادي و من آهو دشتم

تا به دام تو دراافتم همه جا گشتم وگشتم

حذر از عشق تو ندانم نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب وشبها دگر هم

نه گرفتي دگر ازعاشق آزرده خبر هم

...نه كني ديگر ازآن كوچه گذر هم

!بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

2005-10-02T17:16:00.000+03:30

امید جانم ز سفر باز آمد

شکر دهانم ز سفر باز آمد

عزیز آن که بی خبر

به ناگهان رود سفر

چو ندارد دیگر دلبندی

به لبش ننشیند لبخندی

چو غنچهء سپیده دم

شکفته شد لبم ز هم

چو شنیدم یارم باز آمد

ز سفر غم خوارم باز آمد
همچونان که عاقبت

پس از همه شب

بدمد سحر

ناگهان

نگار من

چو نا مه نو آمد ...از سفر

من هم،

پس از آن دوری

بعد از ، غم مهجوری

یک شاخه گل بردم به برش

دیدم که نگار من سرخوش

ز کنار من بگذشت و به بر ، یار دگرش
وای از آن گلی که دست من بود

خموش و یک جهان سخن بود

گل ، که شهره شد به بی وفایی

ز دیدن چنین جدایی

ز غصه پاره پیرهن بود

2005-10-02T12:08:00.000+03:30

مسافر

مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود

تو خلوت آيينه‌ها به انتظار نشسته بود

مي‌خواست كه از اينجا بره اما نمي‌دونست كجا

دلش پر از گلايه بود ولی نمی‌دونست چرا

دفتر خاطراتشو ، رو طاقچه جا گذاشت و رفت

عكسای يادگاری‌شو ، برای ما گذاشت و رفت

دل كه به جاده می‌سپرد كسي اونو صدا نكرد

نگاه عاشقونه‌ای برای اون دعا نكرد

حالا ديگه تو غربتش ستاره سر نمی‌زنه

تو لحظه‌های بی‌كسيش پرنده پر نمی‌زنه

با كوله بار خستگی ، تو جاده‌های خاطره

مسافر خسته من ، يه عمره كه مسافره

2005-10-02T12:00:00.000+03:30

لحظه ی خداحافظی

لحظه ی خدافظی به سینه ام فشردمت

اشک چشمام جاری شد دست خدا سپردمت

دل من راضی نبود به این جدایی نازنین

عزیزم منو ببخش اگه یه وقت آزردمت

گفتی به من غصه نخور می رم و بر ميگردم

همسفر پرستو ها ميشم و بر ميگردم

گفتی تو هم مثل خودم غمگینی از جدایی

گفتی تا چشم هم بزنی میرم و برمیگردم

عزیز رفته سفر کی برمیگردی

چشمونم مونده به در کی برمیگردی

رفتی و رفت از چشام نور دو دیده

ای ز حالم بی خبر کی برمیگردی

غمگین تر از همیشه به انتظار نشستم

پنجره ی امیدمو هنوز به روم نبستم

پرستو های عاشق به خونشون رسیدن

اما چرا عزیز دل هر گز تو رو ندیدن

گفتی به من غصه نخور می رم و بر ميگردم

همسفر پرستو ها ميشم و بر ميگردم

گفتی تو هم مثل خودم غمگینی از جدایی

گفتی تا چشم هم بزنی میرم و برمیگردم

عزیز رفته سفر کی برمیگردی

چشمونم مونده به در کی برمیگردی

رفتی و رفت از چشام نور دو دیده

ای ز حالم بی خبر کی برمیگردی

2005-10-02T11:41:00.000+03:30

باران

گریت به حالم

کوه و در و دشت

از این جدایی

می نالد از غم

این دل دمادم

فردا کجایی

سفر بخیر ، سفر بخیر

مسافر من

گریه نکن ، گریه نکن

بخاطر من

باران می بارد امشب

دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته

ره می سپارد امشب

در نگاهت مانده چشمم

شاید از فکر سفر برگردی امشب

از تو دارم یادگاری

سردی این بوسه را پیوسته بر لب

قطره قطره اشک چشمم

می چکد با نم نم باران به دامن

بسته ای بار سفر را

با تو ای عاشقترین بد کرده ام من

رنگ چشمت رنگ دریا

سینه من رنگ غمها

یادم آید زیر باران

با تو بودم با تو تنها

زیر باران با تو بودم

زیر باران با تو تنها

باران میبارد امشب

دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته

ره می سپارد امشب

این کلام آخرینت

برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی

از سفر اما نمیشه باور من

رفتنت را کرده باور

التماسم را ببین در این نگاهم

زیر باران گریه کردم

بلکه باران شوید از جانم گناهم

این کلام آخرینت

برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی

از سفر اما نمیشه باور من

کی رود از خاطر من

آخرین بوسه شبی در زیر باران

رفتی و کردم صدایت

اما در آغوش شب گشتی تو پنهان

...این کلام آخرینت

2005-09-26T14:02:00.000+03:30

فنا

وقتی می بینم

خوشحالی

وقتی می بینم

از آزاد بودن لذت می بری

وقتی می بینم جای من برات خالی نیست

من هم خوشحال می شوم که رهات کردم

من فقط لبخند تو رو می خواستم

!همین

اگر لبخندت با نبودن من است

پس رهایت می کنم

و هر روز اشک بار دعایت می کنم

تا همیشه لبخند بزنی

بابایی می خواد شاد باشی

2005-09-25T12:20:00.000+03:30

کلبه محقرم

!محبوبم

من در کلبه محقرم چیزی دارم

!که تو در عرش عظیمت نداری

!من چون تویی دارم و تو چون خودت نداری

وقتی خوبم تویی

هیچ خوبی را نخواهم

2005-09-24T22:30:00.000+03:30

مست شادی

خوشحال

گرد اتاق

با معشوق

رقس کنان

آزاد

در رویا

خندان

کی فکر میکرد

اون روزای شادی

مقدمه غم

غم بزرگ

عم جدایی

جالب این جاست

ترانه نازی را می شنیدم

و می رقصیدم

و الان جدا

تازه فهمیدم

تو ترانه چی می گفت

همان ابتدا

صحبت از جدایی

بود

حالا

تنها

شکسته دل

...

امیدوار

به خدا

اون که فقط

حرف منو می فهمه

خدایا کمکم کن

2005-09-18T15:15:00.000+04:30

سایه بر این دل ریشم فکن ای سرو روان

که من این خانه به سودای تو ویران کردم

2005-09-18T14:30:00.000+04:30

ایام عشق

خوش‌تر از ايام عشق ايام نيست

صبح روز عاشقان را شام نيست

اوقات خوش آن بود كه با دوست به سر شد

باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

2005-09-18T00:07:00.000+04:30

كجايي

امروز هم آمدم و نبودي

قسمت من از تو نبودنت

مثل اينكه قرار نيست ببينمت

مثل اين كه داشتنت يه روياست

مثل اينكه جاي تو خالي براي هميشه

مثل اينكه نبودنت بايد عادت بشه

2005-09-17T23:28:00.000+04:30

!منم اي گل تو رو مي خوام

هنوزم در پي اونم

كه مي شه عاشقش باشم

مثل درياي من باشه

منم چون قايقش باشم

هنوزم در پي اونم

كه عمري مرهمم باشه

شريك خنده و شادي

رفيق ماتمم باشه

هنوز هم دنبال اونم

كه عشقش سادگي باشه

نگاه هاي پر مهرش

پناه خستگي ايم باشه

ميگن جوينده يابنده است

ولي پاهاي من خسته است

منم با همين پاهام

مي رم تا حد جونم

هنوز هم در پي اونم

كه اشكامو روي گونه ام

با اون دستاي پر مهرش

كنه پاك و بگه جونم بگه جونم

نكن گريه منم اينجام

بذار دستام و تو دستام

تو احساس منو مي خواي

منم اي واي تو رو مي خوام

تو احساس منو مي خواي

منم اي گل تو رو مي خوام

خدايا عشق من پاك

درست عشقي از خاك

منم عاشق خاكي كه

از عشق تو دلچاكم

2005-09-16T21:37:00.000+04:30

معامله

معامله رو خوب يادم

يادم هست چي جوري براي اونا بودي

يادم كه چي جوري توجيهم مي كردي

چي جوري دورم زدي

چي جوري چونه زدن

آخر چي جوري شامم دادين

آره تو هم مثل اونايي

معامله گر

يادم اون روز هم چي جوري به من اخم كردي

مي گفتي ازش نمي گذرم

عوض نشده

هنوز از ما نيست

هنوز ديگران رو دوست داره

نه نمي بخشمش

آره اون روز هم يادمه

كه رنگ از چهره تان پريد

فهميديد كه رام نشدنيم

آخه برج من اسد

من جام تو قفس شما نيست

آره شكست خورديد

من شكست نخوردم چون دماوند رو تسخير كردم

من شيرم

2005-09-16T10:19:00.000+04:30

تولد و مرگ

تولد روزي نيست كه به دنيا آمدي

روزي است كه خودت رو يافتي

و تصميم مي گيري خودت رو بسازي

فرق نمي كند 20 سالت باشد يا 40 سال

مرگ روزي نيست كه مي ميري

روزي است كه كاملا نا اميد شده اي

اون وقت كه مردي

2005-09-14T22:04:00.000+04:30

آتش

اي آتش مرا در خود بگير

فقط تويي كه مي تواني دلم را آرام كني

فقط تويي كه دل آتش خورده ام را مي تواني خاموش كني

اي آتش بسوزان مرا

نمي خواهم بيشتر بسوزم

ديگر نمي خواهم در اين زندگي بسوزم

آي آتش خسته شدم از نا مرد ها

از رفيق هاي نيمه راه

از خودم هم خسته شدم

اي آتش بيا و مرا در خود بگير و ببر

2005-09-12T22:06:00.000+04:30

متهم

اتهامم رو يادته

يادته منو به بي مهري متهمم مي كردي

يادته اون هديه ها كه برات ميگرفتم

اون هديه آبيه رو يادته

يادته اون شب كباب دربند رو

دركه رو يادته زير بارون

يادته چه جوري از آغاز زندگي مي گفتم

تو ناراحت از رنگ ديوار بودي

انگشتر و چي يا دته

يادته اما رضا گردنبند طلا رو

يادته كه چرا دادم

يادته گفتم بخاطرت روزه مي گيرم

!تو منو به بي مهري متهم كردي من حاظرم جونمو بخاطرت بدم

نه اينارو يادت نيست

!يادته يه بار اينارو گفتم به من گفتي منت نذار

!اي كاش يادت بود

2005-09-12T05:42:00.000+04:30

!!غم چرا

وقتي مالك آسمان و زمين تويي

وقتي خالق زمين و آسمان تويي

وقتي رحمت از توست
وقتي تمام نام هاي نيكو براي توست

وقتي مرگ و زندگي رو تو قلم مي زني

وقتي بر همه كس تو قادري

وقتي بر همه چيز تو دانايي

غم چرا

واقعا غم چرا

چرا به بنده ات دل ببندم

چرا از بنده ات كمك بخواهم

چرا چرا

تو رو داشته باشم هستي رو دارم

نيازي به هيچ كس ندارم

هيچ كس

2005-09-09T20:19:00.000+04:30

احوال

در هواي عاشقان بودن چه حالي دارد

در جوار درويشان بودن چه حالي دارد

در دل كوهستان گريستن چه حالي دارد

ستاره از آسمان چيدن چه حالي دارد

در ره عارفان رفتن چه حالي دارد

در ره محبوب فنا شدن چه حالي دارد

2005-09-07T05:38:00.000+04:30

بوسه عارفانه

نگاهم در نگاهت گره خورد

از شرم، نگاهت بر زمين افتاد

بجز صداي قلبمان، چيزي شنيده نمي شد

ديپ تاپ ديپ تاپ

آتشي بر جانم زده شد

عرقي بر پيشانيت ديده شد

داپ ديب داپ ديپ

فريادي از سينه ام برآمد

قلبم داشت مي تركيد

تو ذوب گرماي عشقم بودي

و من در آتش عشقت

ناگهان

بوسه اي بر پيشانيت نقش بست

سكوت

بوسه اي با نهايت عشق

از اعماق وجودم

سست شدي و عرقت سرد شد

قلبم ايستاد

،افسوس

فرق بوسه عاشقانه و بوسه ديگري، كه بر صورتت بود ندانستي

بوسه شهوت او و بوسه عشق من را يكي دانستي

من در عشقي كه به تو داشتم مي پيچيدم

و تو تمناي بوسه ديگري را داشتي

من مي گريستم

تو با ديگري مي خنديدي

آغوش من مال تو بود و تو در آ غوش ديگري بودي

من ديوانت شدم

تو زندانيم كردي

رهايت كردم تا شايد خود را بيابي

من خود را يافتم

2005-09-06T14:28:00.000+04:30

محبوس

اولین قدم زندگی رو یادت هست

که باهم اولین مانع را رد شدیم

در دل خود خوشحال بودیم که باهم هستیم کنار هم

ولی چه سود

اون روز نمی دانستیم که تحجر و رسم و رسوم چه با ما میکند

اون روز مثل زمان بچگی خندیدیم و بازی کردیم

مامور پارک رو یادت

یادت سوت زد با تعجب

ما هم خودمون رو زدیم به نشنیدن

راه رفتیم و از زندگی گفتم

گفتم از صبر

گفتم که به همه چیز می رسیم فقط صبر می خواهد

گفتم و گفتم وگفتم

ولی تو

تو نمی شنیدی فقط به لبهام خیره بودی

فقط داشتی با دیدن من حال می کردی

ساعت شد 6

!بریم

!کجا

بریم قول دادیم 7 خونه باشیم

و این خوش قولیمون ما رو به زندان انداخت

حس بیرون رفتن رو کشت

اون وقتها می خواستم رنگ عشق و نشونت بدم

نک قله توچال

ته درکه

می دونی میله های اون زندون هر کدوم اسمی دارن

غرور

تحجر

رسم و رسوم

بازم غرور بازم غرور

همه حرفامون شده بود کی بریم بیرون

چه جوری بریم به کسی بگیم نگیم

چیزی برای ترس نداشتیم و می ترسیدیم

همش چشمت به ساعت لعنتی بود

میدونی نخواستی خودتو رها کنی

الان هم چشمت به من نیست

آخرش رنگ عشق و ندیدی

2005-09-04T07:57:00.000+04:30

زندگی

خوشحالم که سالمم

و به همه عشق می ورزم و همه را دوست می دارم

خوشحالم که هنوز کوه برایم زیباست

و هنوز طلوع آفتاب را می بینم

وهنوز به خانم بی خانه مان نشسته در کنار خیابان، صبح بخیر می گویم

هنوز می خندم با کوهی از غم

هنوز به غم های دنیا از ته دل می خندم

من شاد ترن آدم زمین هستم چون هر روز غمی وجود دارد که از ته دل بخندم

خوشحالم که هنوز می توانم گریه کنم

خوشحالم که زنده ام

.و تا زنده ام باید زندگی کرد

2005-08-31T01:05:00.000+04:30

ماکسیما
امروز یک پسره رو دیدم سوار ماشین ماکسیما بود-

مبارک-

!همسن تو بود ها 26 سالش بود-
حتما مال باباش بود-

!چرا فکر می کنی برای باباش بود شاید مال خودش بود-
نگاه با تعجب آخر پسر 26 ساله حتما از راه خلاف 50 میلیون پول در آورده-
!چرا مردم رو دزد می کنی؟-

من بلد نیستم تو بلدی؟-

می دونی مردم فکرشون کار می کنه-
!!!-
میدونی من تمام سعی خودم رو تو زندگی کردم و ناراحت نیستم که چرا 50 میلیون ندارم چون واقعیت این است که از راه درست نباید هم به این پول می رسیدم. ولی اعتقاد دارم پشت کار خوبی دارم و به همه چیز خواهم رسید به شرط این که پشتم باشی!همین. این حرفات هم فقط قلب من رو سوراخ می کنه آدم احساس ناتوانی می کنه

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

2005-08-30T15:08:00.000+04:30

آه ای زندگی من آینه ام

از تو چشمم پر از نگاه شود

ورنه مرگ بنگرد در من

روی آینه ام سیاه شود

عاشقم، عاشق ستاره صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هر چه نام توست بر آن

قله محبت

2005-08-29T22:54:00.000+04:30

!ای ره گشوده در دل دروازه های ماه

،با توسن گسسته عنان

از هزار راه

رفتن به اوج قله مریخ و زهره را

تدبیر می کنی

آخر به ما بگو

کی قله بلند "محبت" را

تسخیر می کنی؟