دماوند

شانه هایم
شانه هایم را به تو می بخشم زیرا به نظر می رسد تو نیز مثل من بی تکیه گاهی !
اما دستهایم را هرگزتصمیم گرفته ام دستهایم را دیگر در گنجایش دستانت رها نکنم تصمیم گرفته ام که دیگر در چشمان زیبایت خیره نشوم . حتی با خود عهد کرده ام دیگر دوشادوش تو راه نروم از من فقط شانه هایم برای توست چون می دانم که بی تکیه گاهی مصیبت بزرگی است چون همیشه طعم تلخ بی پنا هی را در زیر دندانم حس می کنم.
آری شانه های زخم خورده و بلا کشیده من شانه های بی پناه و تنهایم حالا تکیه گاهی است برای تو!! به من بیاویز به شانه هایم بیاویز...
آنروز که پیکر سردو نحیف من در معرض تند باد حوادث قرار می گرفت .انروز که بافتهای تنم در سرمای زمستان داشت یخ می زد آن شبها که گرداگرد بسترم را کابوسهای سیاه و وحشتناک احاطه کرد کاش ....
ای کاش قلب سخاوتمندی مثل قلب امروز من پیدا می شد و مرا نیز پناه می داد! اما حیف !!!کسی دستهای سردم را در دست نمی گرفت !
کسی شنه هایش را به پیکر من تعارف نمی کرد کسی در شبهای تنهایی پناهم نمی داد.
حالا پس از سالها ی سرد پس از یه عمر بی کسی من آمدم که پناه تو باشم
من آمدم که در هجوم بلاها برایت کسی باشم !!
حالا شانه هایم شانه های نحیف و بلا کشیده من در امواج سر گردانی به روی تو آغوش می گشاید تو را می بخشد تو را می شنود تو را میبیند تو را می خواند می خواند با همین سلولها با همین سلولها یی که عمریست زیر بار ناملایمات پوسیده و ذره ذره از بین میرود .
آری من امده ام که شانه هایم را به تو تقدیم کنم بدون آنکه دل به تو ببندم بدون انکه عاشقت شوم"